Mani Mazinani and Sanaz Mazinani: Dastgāh, 2024

How do you listen? What do you hear? Nestled in the Don River ravines amidst urban trails and the Don Valley Parkway, Dastgāh is a sound sculpture that asks visitors to open their ears and listen differently. Created by the brother and sister duo Mani Mazinani and Sanaz Mazinani, the instrument takes its title from the Farsi term “dastgāh,” and can be literally translated as a “hand” (dast) and “gāh” (way) or “set of directions,” a modal system that serves as the foundation for composition and improvisation in Iranian music.

 

On the unceded territory of Toronto, a space named by Wendat peoples as “a meeting place” and home to the Mississaugas of the Credit, Anishinaabeg, Chippewa, Haudenosaunee, and Wendat peoples, Toronto has also become a city of diaspora and refuge. Dastgāh bridges time and distance between the many histories that exist on Turtle Island to date, whether from perspectives in Toronto, the land known as Canada today, across the continent or over the oceans. The work playfully reimagines the chang, an ancient Iranian harp as a giant, walk-in instrument, replacing traditional strings made of sheep gut and goat hair with piano strings. Riffing on the historical instrument, the sculpture is all angles and contains several changs, each with its unique voice. Played together in any number of combinations, the changs form a collective whole, an ensemble that serves as a metaphor for our social fabric.

 

Dastgāh introduces musical intervals found in traditional Maqam practice, the modal music system stretching between Central Asia and North Africa to the Don River Valley ravines, decentering the 12 tones used in classical and contemporary music. While these tones are pervasive, the sound sculpture creates an opportunity to hear and play with more nuanced tones exposing audiences to different frequencies and expanding what they hear. Stitching sounds together as a quilt, the sculpture generates a sound montage of the city, a sonic landscape that blankets the land. Like the river and creeks that flow nearby, sound is fluid, literally and figuratively traveling across borders, leaky and uncontainable.

 

In a moment where we can easily be ensconced in our own worlds: plugged into our mobile devices, tuning out wailing sirens or the rumblings of public transportation, Dastgāh encourages active listening. Through collective music making, it broadens the experience of participatory listening in concert with the sonic environment at Evergreen Brick Works and more widely throughout the ravines. The surrounding area becomes a sound stage where the audience is also a player, a listener, a maker. In any one moment, we might hear the many textures of sound in the ravines coming together: cars zooming by on the Don Valley Parkway and Bayview Avenue, birds chirping, families picnicking, vendors hawking their wares at the farmer’s market. If only for a moment, Dastgāh asks us to consider what we sound like, and invites listeners to make a soundtrack of the Don River Valley, to feel the vibrations of another land.

 

Farsi translation provided by Amir Mazinani and Sanaz Mazinani.

 

​​مانی​ ​مزینانی​ ​و​ ​ساناز​ ​مزینانی​ | ​دستگاه

​​چگونه​ ​گوش​ ​می​‌​دهید​​؟ ​​چه​ ​می​‌​شنوید​​؟ ​​در​ ​دل​ ​تنگه​‌​های​ ​رود​ ​دان​ ​و​ ​میان​ ​مسیرهای​ ​شهری​ ​و​ ​بزرگراه​ ​دان​ ​ولی​​، “​​دستگاه​” ​مجسمه​‌​ای​ ​صوتی​ ​است​ ​که​ ​از​ ​بازدیدکنندگان​ ​میخواهد​ ​گوش​‌​های​ ​خود​ ​را​ ​باز​ ​کنند​ ​و​ ​به​ ​شیوه​‌​ای​ ​متفاوت​ ​گوش​ ​دهند​. ​این​ ​ساز​ ​با​ ​همکاری​ ​برادر​ ​و​ ​خواهر​​، ​​مانی​ ​مزینانی​ ​و​ ​ساناز​ ​مزینانی​ ​خلق​ ​شده​ ​و​ ​عنوان​ ​آن​ ​از​ ​واژه​ ​فارسی​ «​دستگاه​» ​گرفته​ ​شده​ ​است​. ​که​ ​میتوان​ ​آن​ ​را​ ​به​ ​صورت​ ​واژگان​ «​دست​» ​و​ «​گاه​» ​یا​ «​مجموعه​ ​دستورالعمل​‌​های​ ​ملودی​ ​موسیقی​» ​ترجمه​ ​کرد​​، ​​یک​ ​دستگاه​ ​که​ ​به​ ​عنوان​ ​بنیادی​ ​برای​ ​آهنگ​‌​سازی​ ​و​ ​ابتکار​ ​در​ ​موسیقی​ ​ایرانی​ ​عمل​ ​میکند​.

​​

در​ ​قلمروی​ ​تصرف​ ​نشده​ ​تورنتو​​، ​​مکانی​ ​که​ ​توسط​ ​مردم​ “​وندات​” ​به​ ​عنوان​ «​محل​ ​دیدار​» ​نامگذاری​ ​شده​​، ​​خانه​‌​ای​ ​برای​ ​مردمان​ “​میسیساگا​‌​های​ ​کردیت​​”، “​​آنیشینابگ​​”، “​​چیپوا​​”، “​​هادنوشونی​” ​و​ “​وندات​” ​است​. ​تورنتو​ ​همچنین​ ​به​ ​شهری​ ​برای​ ​پراکندگان​ ​و​ ​پناهجویان​ ​تبدیل​ ​شده​ ​است​. «​دستگاه​» ​پلی​ ​ایجاد​ ​میکند​‌ ​بین​ ​زمان​ ​و​ ​فاصله​ ​از​ ​تاریخ​‌​های​ ​مختلفی​ ​که​ ​تا​ ​به​ ​امروز​ ​در​ ​جزیره​ ​لاک​‌​پشت​ ​وجود​ ​دارد​​، ​​از​ ​دیدگاه​‌​های​ ​امروزی​ ​تورنتو​​، ​​تا​ ​سرزمینی​ ​که​ ​امروزه​ ​به​ ​عنوان​ ​کانادا​ ​شناخته​ ​میشود​​، ​​تا​ ​سراسر​ ​قاره​‌​ها​ ​و​ ​اقیانوس​‌​ها​. ​این​ ​اثر​ ​چنگ​ ​را​ ​با​ ​دیدگاه​‌ ​جدیدی​ ​ساخته​ ​است​. ​در​ ​این​ ​ساز​ ​عظیم​ ​بجای​ ​تارهای​ ​سنتی​ ​از​ ​روده​ ​گوسفند​ ​و​ ​موی​ ​بز​​، ​​سیم​‌​های​ ​پیانو​ ​استفاده​ ​شده​ ​است​. ​این​ ​مجسمه​ ​از​ ​چنگ​ ​باستانی​ ​ایرانی​ ​الهام​ ​گرفته​ ​و​ ​از​ ​چندین​ ​چنگ​ ​تشکیل​ ​شده​ ​است​​ ، ​​هر​ ​کدام​ ​با​ ​صدای​ ​منحصر​ ​به​ ​فرد​ ​خود​. ​با​ ​نواختن​ ​همزمان​ ​چنگ​‌​ها​ ​در​ ​هر​ ​ترکیبی​​، ​​به​ ​عنوان​ ​یک​ ​کل​ ​واحد​​، ​​یک​ ​گروه​ ​موسیقی​ ​را​ ​تشکیل​ ​می​‌​دهند​ ​که​ ​به​ ​عنوان​ ​استعاره​‌​ای​ ​برای​ ​بافت​ ​اجتماعی​ ​ما​ ​در​ ​آن​ ​زمان​ ​عمل​ ​میکند​.

 

“​دستگاه​” ​معرف​ ​فواصل​ ​موسیقی​ ​سنتی​ “​مقام​” ​است​​، ​​از​ ​سیستم​ ​مقیاس​ ​موسیقی​ ​که​ ​بین​ ​آسیای​ ​مرکزی​ ​و​ ​شمال​ ​آفریقا​ ​تا​ ​تنگه​‌​های​ ​رود​ ​دان​ ​ولی​ ​گسترش​ ​یافته​. ​این​ ​اثر​ ​تمرکز​ ​را​ ​از​ ​روی​​ ۱۲ ​​نت​ ​موسیقی​ ​کلاسیک​ ​غربی​ ​برمیدارد​. ​در​ ​حالی​ ​که​ ​این​ ​نت​‌​ها​ ​گسترده​ ​هستند​​، ​​مجسمه​ ​صوتی​ ​فرصتی​ ​را​ ​برای​ ​شنیدن​ ​و​ ​بازی​ ​با​ ​نت​‌​های​ ​ظریف​‌​تر​ ​فراهم​ ​میکند​ ​و​ ​مخاطبان​ ​را​ ​با​ ​فرکانس​‌​های​ ​مختلف​ ​آشنا​ ​کرده​ ​و​ ​آنچه​ ​را​ ​که​ ​می​‌​شنوند​ ​گسترش​ ​میدهد​. ​با​ ​اتصال​ ​صداها​ ​به​ ​یکدیگر​ ​شبیه​ ​یک​ ​تکه​ ​دوزی​​، ​​مجسمه​ ​یک​ ​مونتاژ​ ​صوتی​ ​از​ ​شهر​ ​را​ ​تولید​ ​میکند​​، ​​یک​ ​چشم​‌​انداز​ ​صوتی​ ​که​ ​زمین​ ​را​ ​می​ ​پوشاند​. ​با​ ​صدا​ ​سیالی​ ​مانند​ ​رودخانه​ ​و​ ​جویبارهایی​ ​که​ ​در​ ​نزدیکی​ ​جریان​ ​دارند​​، ​​به​ ​صورت​ ​واقعی​ ​و​ ​کنایی​ ​در​ ​مرزها​ ​سفر​ ​میکند​​، ​​نافذ​ ​و​ ​غیر​ ​قابل​ ​کنترل​.

​​

در​ ​لحظه​‌​ای​ ​که​ ​ما​ ​میتوانیم​ ​به​ ​راحتی​ ​در​ ​دنیاهای​ ​خود​ ​محصور​ ​شویم​: ​به​ ​دستگاه​ ​تلفن​ ​همراه​ ​خود​ ​متصل​ ​شده​​، ​​صدای​ ​فریاد​ ​آژیرها​ ​یا​ ​هیاهوی​ ​حمل​ ​و​ ​نقل​ ​عمومی​ ​را​ ​نادیده​ ​می​‌​گیریم​​، “​​دستگاه​”​ما​ ​را​ ​تشویق​ ​به​ ​گوش​ ​دادن​ ​فعالانه​ ​میکند​. ​از​ ​طریق​ ​نواختن​ ​موسیقی​ ​دسته​ ​جمعی​​، ​​تجربه​ ​گوش​ ​دادن​ ​مشارکتی​ ​را​ ​همزمان​ ​با​ ​محیط​ ​صوتی​ ​در​ “​اورگرین​ ​بریک​ ​ورکس​” ​و​ ​در​ ​این​ ​تنگه​‌‌​ها​ ​گسترش​ ​میدهد​. ​محوطه​ ​اطراف​ ​به​ ​یک​ ​صحنه​ ​صدا​ ​تبدیل​ ​میشود​ ​که​ ​در​ ​آن​ ​مخاطب​ ​نیز​ ​نوازنده​​، ​​شنونده​ ​و​ ​سازنده​ ​است​. ​در​ ​هر​ ​لحظه​​، ​​ممکن​ ​است​ ​ترکیب​‌​های​ ​مختلف​ ​صدا​ ​را​ ​در​ ​این​ ​تنگه​‌​ها​ ​بشنویم​: ​ماشین​‌​هایی​ ​که​ ​با​ ​سرعت​ ​در​ ​بزرگراه​ ​دان​‌ ​ولی​ ​و​ ​خیابان​ ​بیویو​ ​میگذرند​​، ​​پرندگانی​ ​که​ ​چهچه​ ​میزنند​​، ​​خانواده​‌​هایی​ ​که​ ​پیک​‌​نیک​ ​می​ ​کنند​​، ​​فروشندگانی​ ​که​ ​با​ ​قیل​ ​و​ ​قال​ ​در​ ​بازار​ ​کشاورزان​ ​کالای​ ​خود​ ​را​ ​میفروشند​. ​لااقل​ ​برای​ ​لحظه​‌​ای​​، “​​دستگاه​” ​از​ ​ما​ ​میخواهد​ ​در​ ​نظر​ ​بگیریم​ ​که​ ​ما​ ​چه​ ​صدایی​ ​داریم​​، ​​و​ ​شنوندگان​ ​را​ ​دعوت​ ​میکند​ ​که​ ​موسیقی​ ​متن​ ​رود​ ​دان​ ​ولی​ ​را​ ​بسازند​​، ​​تا​ ​ارتعاشات​ ​سرزمین​ ​دیگری​ ​را​ ​احساس​ ​کنند​.

درباره​ ​هنرمندان​

​​مانی​ ​مزینانی​ (​متولد​​ ۱۳۶۳، ​​تهران​) ​یک​ ​هنرمند​ ​مقیم​ ​تورنتو​ ​است​​، ​​او​ ​آثاری​ ​خلق​ ​میکند​ ​که​ ​مقیاس​ ​و​ ​احساس​​، ​​ابتکار​ ​و​ ​اندیشه​ ​کهن​ ​را​ ​به​ ​هم​ ​متصل​ ​میکنند​. ​فعالیت​ ​او​ ​شامل​ ​فیلم​​، ​​ویدئو​​، ​​مجسمه​‌​سازی​​، ​​عکاسی​​، ​​چیدمان​​، ​​صدا​ ​و​ ​موسیقی​ ​است​ ​و​ ​توجه​ ​را​ ​به​ ​موضوع​ ​جنسیت​ ​مواد​ ​جلب​ ​میکند​​، ​​شرایطی​ ​ایجاد​ ​می​‌​کند​ ​تا​ ​سیستم​‌​های​ ​ادراکی​ ​ما​ ​را​ ​به​ ​کار​ ​گیرد​. ​او​ ​پروژه​‌​هایی​ ​را​ ​در​ ​سطح​ ​بین​‌​المللی​ ​در​ ​مکان​‌​هایی​ ​از​ ​جمله​ “​موزه​ ​هنر​ ​معاصر​ ​تورنتو​​”، “​​تی​​ٔ​​ت​ ​مدرن​​”، “​​بنتوی​​”، “​​جشنواره​ ​بین​‌​المللی​ ​موسیقی​ ​الکترونیک​ ​تهران​” ​و​ “​مرکز​ ​فرهنگ​ ​و​ ​هنر​ ​سوژو​” ​در​ ​چین​ ​ارائه​ ​داده​ ​است​. ​موسیقی​ ​مزینانی​ ​به​ ​صورت​ ​بین​‌​المللی​ ​و​ ​در​ ​برند​ ​رکورد​ ​تجربی​ ​خودش​​، ​​در​ “​ایروفون​ ​رکوردینگ​” ​منتشر​ ​شده​‌​اند​.

​​

ساناز​ ​مزینانی​ (​متولد​​ ۱۳۵۷، ​​تهران​) ​یک​ ​هنرمند​ ​و​ ​استاد​ ​مستقر​ ​در​ “​تسی​ ​تکارونتو​” (​تورنتو​) ​است​. ​او​ ​در​ ​رشته​‌​های​ ​عکاسی​​، ​​مجسمه​‌​سازی​ ​و​ ​نصب​‌​های​ ​چندرسانه​‌​ای​ ​مقیاس​ ​بزرگ​ ​فعالیت​ ​میکند​ ​و​ ​اشیاء​ ​اطلاعاتی​ ​خلق​ ​میکند​ ​که​ ​دعوت​ ​به​ ​تجدید​ ​نظر​ ​در​ ​نحوه​ ​تجربه​ ​ما​ ​از​ ​جهان​ ​می​ ​کند​​، ​​تماشاگر​ ​را​ ​میان​ ​مشاهده​ ​و​ ​دانش​ ​معلق​ ​نگه​ ​میدارد​. ​مزینانی​ ​استاد​ ​دانشگاه​ ​تورنتو​ ​است​ ​و​ ​آثار​ ​او​ ​در​ ​مجموعه​‌​های​ ​عمومی​ ​نظیر​ “​گالری​ ​هنر​ ​انتاریو​​”، “​​موزه​ ​هنر​ ​کلیولند​” ​و​ ​در​ ​شهر​ “​سن​ ​فرانسیسکو​” ​نگهداری​ ​میشود​.

About the artists:

Mani Mazinani (b. 1984, Tehran) is a Toronto-based artist making work that connects scale and sensation, improvisation and ancient thought. His practice includes installation, video, film, sculpture, photography, multiples, sound and music and directs attention to the physicality of his subject medium, creating situations to exercise our perceptual systems. He has presented projects internationally at venues including Museum of Contemporary Art Toronto, Tate Modern, The Bentway, Tehran International Electronic Music Festival and the Suzhou Culture and Arts Centre. Mazinani’s sound/music projects have been published internationally and on his own experimental record label, Aerophone Recordings. 

 

Sanaz Mazinani (b. 1978, Tehran) is an artist, educator and curator based in Tsí Tkarón:to. Working across the disciplines of photography, sculpture and large-scale multimedia installations, Mazinani creates informational objects that invite a rethinking of how we experience the world, suspending the viewer between observation and knowledge. Mazinani is an Assistant Professor at the University of Toronto, and her work is held in public collections such as the Art Gallery of Ontario, the Cleveland Museum of Art and the City and County of San Francisco. 

 

The artists would like to thank Charlene K. Lau, Alexis Nanibush-Pamajewong, Yorgo Liapis, Fehn Foss, Amir Mazinani, Fakhri Mazinani, Mischa Kapijimpanga and Niloofar Jalalzadeh for their incredible support and collaboration on this project.

Supported by

This project is possible thanks to the support of the Canada Council for the Arts, Ontario Arts Council, Toronto Arts Council and Toronto Friends of the Visual Arts.